Верасамі пахне раніцою вецер.

Сьцежкі ўсе грыбныя засталіся ў леце,

Як у памяці тваёй сьвятлынь-­дарога

У бацькоўскі дом, дзе ўжо няма нікога,

Дзе каля вакна чырвоная каліна

Сьветлая, нібы цяпер твая Айчына,

Дзе спакусна пахне вецер верасамі,

Дзе ў нябёсы сумнымі, як сьвет, вачамі

Ты глядзіш і бачыш – птушкі, як былое,

Пралятаюць, павуціньне залатое

Абрываючы, што сонца перад намі

Расьпусціла, каб знайшлі мы самі

Сьцежкі і дарожкі да сваёй Айчыны,

Дзе заўсёды сьветла й горка ад каліны...

Ты ідзеш праз поле, за табою вецер,

І, здаецца, анікога ў цэлым сьвеце

Больш няма...