Зноў над ракою чаплі сівыя  

Ў плаўны палёт, як калісь, паплылі...  

Шчасьце маё і раны былыя  

Гускай і лотацьцю парасьлі.  

Рэкі вярнуліся да вытокаў.  

Тая, што сонцам была ў жыцьці,  

Недзе далёка, далёка, далёка,  

Так далёка, што лень ісьці.  

Ды і нашто? У задушнай кватэры  

Кволыя думкі ў сшытак пісаць?  

Ў бога хлусьні і нажывы верыць?  

Трохсотгадовыя транты зьбіраць?  

Нават на самую лепшую ў сьвеце,  

Нават на цёплыя вусны яе  

Я не зьмяняю вільготны вецер,  

Што ў сітнягах над Дняпром пяе.  

Сумны свой век няхай дажывае  

Зь іншым, з другім, пакінуўшы мне  

Рукі сяброў, жураўліныя зграі,  

Стрэльбу і рэк асеньніх сьвінец.