Прыляцеў белы вецер з усходу

І лісьцё з нашых дрэў абарваў,

Агаліўшы, як гольле, самоту,

Пыл узьняў, нібы дым, з жоўтых траў.

Ты спыніўся, як цень, і заплакаў,

І сказаў, што баісься вятроў,

Што з усходу лятуць, як сабакі,

Як гайня азіяцкіх ваўкоў.

Ды падзьмуў раптам вецер заходні

І зламаў наша дрэва. Празь міг

Ты сказаў, што для нас вецер шкодны

І вятроў нам ня трэба чужых.

І заціхлі вятры панаўкола,

Бы спыніўся адведзены час

Мне з табой, і зьляцелі анёлы,

Нібы лісьце зь нябёсаў, да нас...