Ты сядзіш, як у ваўчынай яме,

У адвечным страху ды журбе.

Нехта ж моліцца ў забытым Храме,

Просячы ратунку й для цябе

І ад страху, і ад той журботы,

Што душу апальваюць агнём,

Каб на вечнае пытаньне: «Хто ты?»,

Як згарэць, назваць сябе рабом

І схаваць сябе ў ваўчынай яме,

Каб перачакаць у ёй вятры,

Што зламалі крыж на белым Храме

І стушылі сьвечкі ўсе ўнутры...

Пройдзе час, і Бог да нас загляне,

І мы выйдзем з Богам зь цемнаты,

Ды ніколі Храмам нам ня стане

Яма, дзе сядзіш сягоньня ты.