Калі паміраюць дрэвы – яны павольна падаюць

                                                                                 на зямлю,  

Больш павольна, чым пушок адуванчыка, –

                                                                          і застаюцца ляжаць.  

Калі паміраюць жывёлы – яны засынаюць у ветрабоі  

Або чарнеюць на ральлі уздзьмутым жыватом,  

А над імі драпежна цягнуцца павольныя аблокі.  

Калі паміраюць гарады –

                                          па анфіладах крочаць рыжыя львы  

І сьлізгоча струменьчыкам ртуці зьмяя па карцінах,

                                                                                      што ўпалі ў музэі.  

Калі паміраюць планэты – застаюцца сьвінцовыя воды  

І сьвісьцячая песьня пяскоў у расколінах скал.  

Калі памірае каханьне... Але каханьне не памірае.  

Яно вечна застаецца ў грудзях лікуючай тугою слоў,  

Безнадзейным болем і непатольнай пяшчотай,  

Калі нічым не дапаможаш, хаця сэрца аб зоры разьбі.  

Плач дрыядай, рагачы сатанінскай няшчыраю

                                                                              ўсьмешкай,  

Львом куртатым кроч, сьлізгай самаахвярным зьмеем  

Або падлай няшчаснай валяйся на ворыве лёсу –

Ўсё дарэмна. Няма дапамогі. І сьмерці няма ў каханьня.  

Чалавек толькі сьмертны. Але калі дрэвы не помняць,  

Гарады не помняць, не помняць нямыя планэты –

Сэрца помніць каханьне і попелам стаўшы з агню.  

Аб пушыстым сьнезе бясконца яно ўспамінае,  

Аб сьлядох на сьнезе, аб любых засьнежаных веях,  

Аб журботнай усьмешцы і аб горкіх, апошніх,

                                                                             бязважкіх  

Пацалунках у вочы, запясьці і вуснаў ражкі...  

Скрухай поўнае, ўспамінае мёртвае сэрца  

І аб тым, чаго не было і не будзе болей ніколі:  

Аб агні ачага, аб неадчэпных цёплых дзіцячых

                                                                              далонях,  

Аб жаданьні пакласьці жыцьцё за яе і з успоратым горлам  

Прыпаўзьці і падохнуць ля ног, уратаваных табой.  

Не забываючы здохнуць. Усё помніць і мёртвае сэрца  

І кружляе з крыкам перадсьмяротнай і ўсё ж  

                                                                           бесьсьмяротнай тугі  

Над магіламі мёртвых багоў,

                                                над журботным спакоем зрынутых дрэў.  

Над жывёламі, кінутымі на ральлі,  

Над планетамі мёртвымі і гарадамі –

Бессмяротнаю каняй, што моліць аб кроплі вады.