Між Дняпром і крыкам жураўліным,  

Наўздалёк ад дымнага сяла  

Ў прадзедам пакінутай хаціне  

З козьлікам Алёначка жыла.  

Травы залацістыя дымелі,  

Ноччу поўз вугор гарох крануць;  

Як страла ў кальчугу, стронг на мелях  

Упіваўся ў рабізну.  

І аднойчы, як страла ў кальчугу,  

Раць аднекуль з-за лясоў прыйшла,  

Каб усё забраць: людзей за плугам,  

Хлеб і дым ад дымнага сяла.  

Чорныя, рагатыя, як здані,  

Ў золаце й каменьнях, бы ў агні.  

Сэрцы іх забылі аб каханьні,  

Рукі – аб звычайнай дабрыні.  

Іх багі удзячнасьці чакалі,  

І Алёнку – ў дар вадзяніку –  

Вывелі з хаціны і зьвязалі,  

І на дзідах кінулі ў раку.

Сонца ўніз схілялася сурова.  

А калі далей пайшлі палкі –  

Белы козьлік выбраўся са сховаў  

І – чуйдух! – пацокаў да ракі.  

І замэкаў, застагнаў, заплакаў,  

Высунуўшы шэры язычок:  

∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙

«Пашкадуй, Алёначка, сястрыца,  

Выйдзі да мяне на беражок».