Галодны воўк сядзеў у гушчары.

Такім галодным ён ня быў ніколі!

Каб выжыць, да людзей ідуць зьвяры

І гінуць ад славутай сытай долі.

Ён злосна грыз хваёвае гальлё,

Аж ад рудой смалы трашчэлі зубы.

О, як ён грыз яшчэ вясной цялё!

З ваўчыцаю дзяліўся, быў ёй любы.

А сталі галадаць – бывай любоў.

І плакаў воўк і выў у прорву неба.

Галодны, зразумеў – няма сяброў

І не было. Сяброўкай стане глеба,

Што прыме косьці да сябе навек.

Ён сьмерць шукаў, ды сьмерці не знаходзіў.

Прасіў: «Забі мяне ты, чалавек!

Ты ж помніш, колькі я табе нашкодзіў!»

А чалавек маўчаў і уцякаў,

Ня маючы ў рукох надзейнай зброі.

І Бог глядзеў зь нябёсаў на ваўка,

Нібы на блудны цень. Начной парою

Вяртаўся воўк галодны у гушчар,

А ў травах гойсалі рудыя мышы.

І воўк адчуў, што ён не гаспадар

У сонным гушчары, у чорнай цішы,

Што ўжо яму ня вырвацца зь нягод,

Крыві гарачай больш ня піць ніколі...

І воўк пракляў сябе і воўчы род

І, звар’яцеўшы, бег па чорным полі.