Можа, у Даласе, можа, ў Бейруце,  

Мо на Марсе, а мо на Зямлі  

Праз паклёп, і прэнг, і пакуты  

Чалавека ў сьмерць прывялі.  

Чэрап свой заціснуўшы ў рукі,  

Ён спасьцігнуць ня мог галавой  

Ўсю нязьмернасьць жыцьця і мукі,  

Ўсю нязьмернасьць сьмерці сваёй.

Ён ня мог зразумець адзінага,  

Ён ня выцісьнуў, як ні тужыў,  

Разуменьня апошняй хвіліны,  

Разуменьня апошняй мяжы.  

Сам-насам, бяз думкі аб цудзе  

Разлучаўся з сабою ў вяках,  

З добрым шчасьцем, якога ня будзе,  

Злом, што будзе дарэмна чакаць,  

Зь незламаным бэзам і горам,  

Зь лепшай думкай, падобнай на стрэл,  

З тымі дзецьмі, якіх ня створыць,  

І зь людзьмі, якіх не сустрэў.  

Зь ненапісанымі радкамі,  

З таямніцай роднай зямлі,  

З прагай неба і, ўрэшце, з рукамі,  

Сьветлым дзівам, што ўсё маглі:  

На арэлях дзяўчыну гушкаць,  

Біць рыдлёўкай засохлы глей,  

Кельму ўзяць або выпусьціць птушку,  

Чару ўзьняць або даць на хлеб.  

І раптоўна павязка ўпала,  

Вочы ўгледзелі зноў зару.  

І раптоўна яму сказалі:  

«Мы дарэмна цябе катавалі.  

Калі можаш – забудзь і даруй.  

Дай сваё дараваньне небу,  

Што заўсёды бачыў з вакна,  

І айчыннаму жорсткаму хлебу,  

І Радзіме нашай,

І нам.  

Кінь муры і забудзь аб "гуме",  

Ўсім прабач і ў жыцьцё ідзі,  

І застанься зь зямлёю і думай,  

З гэтым сонцам

Адзін на адзін».  

І ад слоў, як вясёлкай сьветлай,  

Сьвет размыла і павяло.  

О найлепшае сонца ў сусьвеце:  

Сьмех вачэй, што бачаць сьвятло!  

«Усім дарую. Усім дару я  

Дараваньня лёгкай рукой,  

Ўсім праменьням, што ў кратах шаруюць  

І ў палацы плывуць ракой.  

Нават каменю. Нават лёсу,  

Аб якім калоцімся мы,  

Нават тым няшчасным калосьсям,  

Што ўзрасьцілі хлеб для турмы.  

Нават дурню злоснаму, Богу,  

Што на зьдзек нас стварыў. І аднак...»

(Можа, ён не сказаў такога,  

Але думаў напэўна так.)  

...Рак пракляты, што лапамі злымі  

Разрастаецца ў плоці жывой,  

Калі вы сябе зьвеце – Радзіма, –  

Не дарую Радзіме такой.  

Не дарую ад веку... да веку...  

Буду жыць ці ня буду жыць.  

Чым настрашыце вы чалавека,  

Што вярнуўся з апошняй мяжы?  

Самай жорсткай павязкай грубай  

Не пагасіць ніколі зло  

У вачох маіх гонар і любасьць  

І прыўкраснае сонца сьвятло.