Стаяў жахлівы позьні лістапад.  

Навекі зьніклі лебедзі з каналаў,  

А з сэрца зьнікла радасьць.

                                             І вясна  

З каханьнем і з птушынай прагнай песьняй  

Была далей, чым маладосьць мая.  

Чым горш, тым лепш.

                                    Таму я не пайшоў  

На вуліцы, дзе маладосьць сьпявала,  

А кінуўся да кручаных завулкаў  

І заглыбіўся ў іх.

                           Старая Рыга  

Мяне ўзяла, як змучанага сына.  

Я ведаў, што яна мяне суцешыць.  

Калі ж ня зможа даць спакой жыцьця,  

Дык дасьць спакой хоць небыцьцём стагодзьдзяў.  

І я выходзіў зноў на тыя ж вулкі,  

І зноў, і зноў. І мне здалося ўрэшце,  

Як быццам той, што йдзе перада мною,  

Я сам. Ссутулены. У чорнай шапцы.  

Што бачу сам сябе я са сьпіны...  

Засекі. Склады. Блокі на вяроўках.  

Масьлісты брук. Куродым соцень год  

На мёртвых дахах. Мордачкі анёлаў  

З парочнаю усьмешкай на парталах, –  

Ўся тая Рыга, што аж шэсьць стагодзьдзяў  

Смактала сок з твайго народа, друг.  

З народа, што уласнымі рукамі  

Паклаў тут кожны камень. Для чужых...  

Бляшаны пеўнік копціцца ў дыму  

Над комінам.

                       Туман (ці, можа, хмары)  

Абняў за пояс Домскую званіцу,  

І толькі шпіль узносіцца над ім.  

І раптам з Домскай вежы проста ў хмары  

Ўзьняліся з хрыплым крыкам крумкачы,  

Як чорныя крыжы вякоў мінулых;  

Што год, то крыж. Яны лятуць угору,  

Вышэй, вышэй.

                          Над шпілем.

                                               Над Даўгавай.  

Над Рыгай, над Лaчплесісам, над краем,  

Над бедным пеўнікам, што ад трывогі  

На бронзавым прутку замітусіўся.  

Зьнікаюць у тумане крумкачы...  

Іду далей. І вуліцамі цягне  

Такім халодным, горкім, страшным дымам,  

Як быццам там, за рогам гэтай вулкі,  

На плошчы, зноў сьвятошы паляць латаў.  

І цень крыжа лягла на твар палонных,  

На струшчаныя ў бітве іх мячы.  

О Рыга! Што гэта са мной?

                                               Я мару?  

Нішто.

            Хіба у сонечнага пеўня  

Няма мільёнаў дужых абаронцаў?  

Хіба яны трымаць ня могуць зброю?  

Хіба ня тут мой друг?

                                    Туманны горад,  

Ты вылечыў мяне пасьля хваробы:  

Ты скінуў мне цяжар вякоў на плечы,  

Цяжар забітых, страчаных, палонных,  

Цяжар паўстаньняў, і распраў, і сьлёз –  

Пакуль ва ўсёабдымным болю гэтым  

Не патануў мой непрыкметны боль  

І я ня выпрастаўся.

Крумкаччо!  

Я вас пакіну ў вашых чорных хмарах.  

Вам хмары, нам – зямля. Яе – ня рушце.  

Кажу апошняе сьвятое слова:  

Мой меч зь мячамі балтаў, з Рыгай, з другам,  

З усёй латыскай добраю зямлёй.  

Мой друг, мой брат,

Ад гэтых вузкіх вуліц,  

Што мне далі спакой, і гнеў, і сілу,  

Іду да новых вуліц. Да цябе.  

Прыпомні мейсца, дзе ў тузе і шчасьці  

Узьнікла наша вернае сяброўства.  

Былі там песьні, і віно, і сьмех.  

І там была яна. Ты памятаеш?  

Яе згубіўшы, я цябе прыдбаў,  

Тваё сяброўства і тваю Радзіму.  

Так, шчасьце мне, відаць, не задалося.  

Але пакуль лунаюць крумкачы  

Над вулкамі заблытанымі Рыгі,  

Пакуль са мною плачуць вочы друга  

Над цяжкай стратай – ёсьць яшчэ жыцьцё.