З экрана, нібыта зь нябёсаў,

Сыходзіць балотны народ.

І нельга глядзець бязь сьлёзаў

На гэты біблейскі сыход.

І сьлёзы твае асьвятляюць

Дарогу, якая вядзе

Туды, дзе ўжо не паміраюць,

Дзе ў вечнасьці, нібы ў вадзе,

Жывуць і ўжо знаюць да скону,

Што гэта Эўропа – для нас.

І хай над крыжамі вароны

Лятаюць, як згублены час,

Дзе можна было ўжо адбыцца,

Даўно пра блуканьні забыць,

Істужка нібы бліскавіца,

Якую ўдалося злавіць

Табе для Айчыны, народа,

А гэта вялікі народ,

Які ўчора выйшаў з балота,

Але не адрокся балот...