...А Бацькаўшчына родная, як кроў,

Што празь бінты, як межы, праступае,

І пры чужых чужою не бывае

Зямля, дзе ты свой шлях і крыж знайшоў,

Дзе кожны крок твой, як да Бога крык,  

Што мы жывём і будзем жыць у сьвеце,

Дзе нашы хаты, замкі, Храмы й вецер

Таксама наш, бо ён да нас прывык

І для яго цяпер няма мяжы,

І камень, што нязрушаны, ня зрушыць

Ніхто, бо гэты камень з нашых душаў,

Ён Беларусьсю нашаю ляжыць

Сярод Эўропы, у якой твой крыж

У травах не губляецца, сьвітае,

Бо наша Бацькаўшчына – нам сьвятая

І ты ў яе душы, як зьніч, гарыш...