Кожны дзень гінуць мужнасьць і сьвятасьць.  

Кожны дзень, выпускаючы дых,  

Паміраюць хлапчынкі расьпятыя  

І збавіцель ня помніць пра іх.

Ў зыркіх ранах, крывавыя, голыя,  

Што ні дзень павісаюць яны  

На крыжах з бамбука, магноліі  

І суровай паўночнай сасны.

Не пасьпеўшы зрабіцца мужчынамі,  

Сустракаюць са зброяй бяду.  

Галаву не на грудзі дзяўчынам,  

А на сьлізкую плаху кладуць.  

Плацяць катаргай і эшафотамі  

За братоў сваіх душу жывую,  

Хочуць дыхаць – задушаць гаротаю,  

Хочуць думаць – сьсякуць галаву.  

У чырвонай ад сонца Касьціліі,  

Ў парнай сельве і ў зорных ільдах  

Кожны дзень яны бураць Басылію:  

Чалавечы свой, просты жах...

Але йдуць і за век свой ратуюць,  

За дзіцячы сьлед на траве,  

За высокую годнасьць расьпятую,  

За найменьне тваё, Чалавек.  

Дзе плаціць яшчэ столькі даводзіцца  

За свабоды ўласнай лядо?  

О зямля, сьвятая калодніца,  

Гора, мужнасьці, сьмерці юдоль!  

У былым іх – трушчобы няветлыя,  

У сучасным – глухая турма,  

І няма для іх раю сьветлага,  

І суда іхнім катам – няма.  

Толькі час вам уздасьць поўнай мераю.  

Але ўсё ж – пакуль прыйдзе той час, –  

Калі ёсьць на зямлі гэтай вера,  

Калі варта жыць – то для вас.