Ён вярнуўся дамоў, каб памерці,

Як спазнаныя словы сказаць,

Што няма і ня будзе нам сьмерці

І ня трэба па ім сумаваць,

Як па хмарах дажджы не сумуюць,

А ідуць, нібы вечнасьць, дажджы,

За якімі ўсе душы начуюць,

Покуль мы не адчуем душы

У сваім аграхоўленым целе,

Што як сон, да якога ісьці

Па дарозе, ня ўсім зразумелай,

Як агню – па апалым лісьці...

Ён вярнуўся дамоў, каб ня ўмерці,

Як вяртаюцца ў неба дажджы,

Бо няма нараджэньня і сьмерці,  

Як Хрыста ўжо няма на крыжы...