Там, дзе Лесбас у пенных карунках прыбою,  

Я адчула цябе і на сьвет нарадзіла.  

Вёсны скрыпкай сьпявалі, а зімы – трубою.  

Дзе ж цяпер ты, мой любы, мой добры, мой мілы?  

Ты ня вер дактарам. Мне ня цяжка прыйшлося.  

Проста ўзяў мяне вечар, празрысты і сіні.  

За труною людзей – нібы ў полі калосьсяў,  

Лесбас мора вянкоў надаслаў у Афіны.  

Мне ня цяжка. Мне іншае горка, мой родны,  

Што цябе ўладары ліхалецьця і ночы,  

Баючыся за «Грэцыі роднай свабоду»,  

Не пусьцілі сюды, каб закрыў ты мне вочы.  

Хто ж зь іх горшы, мой сыне? Язычнікі злыя  

Ці рупліўцы аб славе Хрыстовай і сіле?  

На Галгофу калісьці пусьцілі Марыю,  

А цябе – на магілу маю не пусьцілі.  

Праз абшары марэй, празь сьвітаньні і ночы  

Я кажу са сваёй здратаванай магілы:  

Ты ня плач, маё сонца, мой любы сыночак,  

Мой далёкі, мой блізкі, мой бедны, мой мілы.  

Я прывыкла да вечных з табой разьвітаньняў,  

Войны, турмы, падпольле і Грамаса скалы,  

Немцы, ўласныя каты і англічане, –  

Ўсё жыцьцё я чакала, бясконца чакала.  

Што было мне да вашых сутычак і зброі?  

Проста я не хацела зьнішчэньня і сьмерці,  

І маланкі над Грамасам білі ня ў хвоі,  

Не ў сыноў, а ў маё набалелае сэрца.  

Нехта чорную здраду між намі пасеяў,  

І пайшлі вы з Радзімы ў выгнаньне, ў выгнаньне.  

З доўгай, цяжкай, паўночнай тваёй Адысеі  

Я чакала цябе, як чакаюць сьвітаньня.  

І канец. І людскія маўклівыя гурмы.  

Толькі ў сэрцы маім не згасае трывога.  

Хай праклён на вас, межы, хай праклён на вас, турмы,  

Хай праклён на вас, ворагі людства і Бога.  

Без сыноў, без надзеі, бяз шчасьця, бяз мая,  

Не схіліўшы да скону жаночыя плечы,  

Маці-Грэцыя ў муках маіх памірае,  

Маці-Грэцыя, маці сыноў чалавечых.  

Па зямлі прапаўзаюць гадзюкамі межы  

І дапытваюць кожную былку і камень.  

На зямлі руднікі, і турэмныя вежы,  

І капцы мацярок, што спавіты дратамі.  

...Іскра ў цемры згасала. І тут мне здалося:  

Ты ішоў да мяне з дабрынёй і адвагай.  

На чале тваім – церні, ў далонях – калосьсі,  

За сьпіною – бясконцыя гордыя сьцягі.

Я люблю, я хачу цябе бачыць, я маці.  

Але ўсё ж, пакуль гора зямлі не ў магіле –  

Ты ня сьмей, ты са мною ня сьмей сустракацца,  

Мой далёкі, мой сьмелы, мой добры, мой мілы.