Не вярнуцца дахаты паэту,

Як і зорцы, што ўпала, у неба

Не вярнуцца з крывавае Леты,

Дзе паэтам нічога ня трэба.

І няма і ў Айчыне прарока.

Ёсьць чырвонае лісьце, як кроў.

Тут да сьмерці сягоньня – паўкрока,

І, як зорка за хмарай, – любоў.

Ты глядзіш на турэмныя сьцены,

Як на ноч, што ваўчэе штоміг,

Дзе счарнелыя краты, як вены

На руках у забойцаў тваіх.

Але верыш ты ў сьветлае раньне,

Як у Бога, што помніць пра нас.

І яно ў нашы хаты загляне,

Хоць, як сонца, далёка наш час.

Ты на неба глядзіш, там ня зоры,

А там кроў, як на столі турэмнай.

І твой крык толькі рэха паўторыць

І схаваецца ў цемры падземнай,

І травой прарасьце праз каменьне,

І ажывіцца ў сэрцах людскіх:

«Не паставіць народ на калені,

На'т забіўшы паэтаў усіх!»