Пад Сатурнам нараджаюцца паэты

І ў нябыт сыходзяць, як вада ў пясок.

Ты, гаротны, добра ведаеш пра гэта,

Бо жыцьцё тваё як на вятрах лісток

На бярозавай галінцы Беларусі,

Для якой ты на чужыне не чужы.

З Прагі, нібы з выраю, дамоў вярнуўся,

Каб любіць людзей прыгожых і дажджы,

Што ніколі не размыюць сьцежак вузкіх

Да крыжоў, да курганоў, дзе чуйна сьпіць

Гнеў і плач, як наша вечнасьць, беларускі,

За якія нельга нас не палюбіць

І сказаць, што ёсьць мы тут і тут мы будзем,

Хоць народжаныя пад Сатурнам мы.

Грымне весьні гром, і гром жыцьцё разбудзіць,

І той Слова скажа, што век жыў нямым,

І народзісься ты зноў у Беларусі,

У якой ёсьць слава, веліч і свой шлях,

Над якой крыляе, як анёлак, бусел,

За якую ўмерці – гонар, а ня страх.