Беларусь, твой народ дачакаецца

                                    Залацістага яснага дня...

У Вільні арган у касьцёле іграе,

І музыка, нібы малітва, жывая

У душы людскія плыве, не зьнікае,

Цябе ж ад журботы штодзённай вяртае

У Прагу, дзе ўсе яшчэ ўсё маладыя,

Дзе мары, і справы, і сны залатыя

Аб той Беларусі, якая сьвятая,

Якая дзяцей сваіх аберагае,

Каб сьцежкі былі і гасьцінцы старыя,

Бярозы і замкі, капліцы з крыжамі,

Бо воўк у Піліпаўку нема там вые,

А ўвесну нябёсы бялеюць бусламі...

Арган не сьціхае, з табою ўздыхае...

Зноў камэра сьмертніка – нібы магіла,

Зь якой ты выходзіш сьсівелы, чужая.

Але Беларусь яшчэ за небасхілам,

І ў сэрцы тваім не памерла, і будзе

З табою і ў сьвяты сьвятыя, і ў будзень,

Бо з роду крывіцкага ты – назаўсёды,

Бо рунь зноў праб’ецца з-пад сьнегу і лёду...

Арган не сьціхае, з табою ўзьлятае

Над Вільняй, над тлумнай вялікай краінай,

Дзе ёсьць Беларусь, што сягоньня ня знае,

Якога яна мае слаўнага сына,

Які сёньня зноўку журботны, як тыя

І нашы гэроі, і нашы сьвятыя,

Што верылі: нават калі іх ня будзе,

Ня зьнікне Айчына – ёсьць крыўскія людзі...

Арган не сьціхае, ён душы яднае

Па-над Беларусьсю, што сонца чакае...