Белая песьня ў лугох залацістых,  

Кліч адзьвінеўшых стагоддзяў зямлі,  

Кволая-кволая, чыстая-чыстая,  

Быццам дзяўчына, царква на Нерлі.  

Кроў і забойствы ў агні і дыме,  

Подласьць і жорсткасьць у лютым баю, –

Нават яны праходзілі міма,  

Пашкадаваўшы нявіннасьць тваю.  

Ўсім, хто навек адыходзіў к ценям,  

Сьнілася ты на райскіх лугох  

Зь яснай журбою па убіенным,  

Зь ценем усьмешкі ў мокрых вачох.  

Любы твой брат загінуў на ловах.  

Вочы твае для нас зьбераглі  

Літасьць, і сьлёзы, і цёплыя словы,  

Што не заб'еш на грэшнай зямлі.  

З дальніх стагоддзяў праз цёплыя губы  

Чую прызыўны твой галасок:  

"Братка мой мілы, братка мой любы,  

Выйдзь да мяне на круты беражок".