У вечнасьці ня губіцца нічога.

І кожны крок твой, як у вечнасьць крок,

Каб Беларусь была, нібы да Бога

Дарога, а – не на вятрах лісток,

Які ляціць туды куды вятры

Яго нясуць, пакуль ён не загіне.

І Вільня наша, наша да пары,

Пакуль у сэрцах, сэрцы ж у краіне,

Што ў вечнасьці ня губіцца зямной,

Дзе ты – змагар і сын паўстанца годны,

Каб слова роднае жывой вадой

Было і не зьнікала ў краі родным,

Дзе людзі найпрыгожыя жывуць,

Што беларусамі даўно завуцца,

Бо беларусы, і яны ідуць

У вечнасьць за табою, каб вярнуцца

У вершах, у карцінах, у сьвятле,

Што ў сэрцах беларускіх, як сьвятыя,

Як Беларусь, якая ў нас жыве

І безь якой мы будзем нежывыя...