Стварыць дзяржаву і ня ў ёй пражыць –

Такі ўжо лёс, і гэты лёс ня чорны.

А за вакном у Празе сьнег імжыць,

І гэты сьнег – нібыта попел зорны

Зь нябёс, якія па-над той зямлёй,

Якая засталася ў далячыні,

Але якой павек ня стаць чужой,

Бо гэтая зямля тваёй Айчыны,

Што стане белым Храмам для Эўропы,

Як сотня год пакутна праміне

І зарастуць, як трэшчыны ў сьцяне,

Чарнюткія крывавыя акопы...

І ты задумна праз вакно глядзіш

На Прагу, дзе мяцеліца шугае.

Гародня, Зэльва, Полацак, Нясьвіж

І Беларусь уся, уся сьвятая

Празь сьнег перад табою праплывае

І не зьнікае, бо твая яна,

Як плачу беларускага сьцяна.