Мары пра каханьне, славу і свабоду

Для цябе, як лекі, хвораму ў турме.

І ты верыш: сьвечку нехта ў Храме ўпотай

За цябе паставіць, вецер не задзьме,

Як ня зьнішчыць мары, мары аб свабодзе,

У людзей, што вечна нібы на крыжы.

Сонца ў хмарах, як твой край у сьнезе й лёдзе.

Да вясны далёка, і ня ўсім дажыць.

Ты адзін у камэры, з табой адзіным

Гаварыць тут нельга, бо крамольнік ты.

Страшная крамола – любіш ты Айчыну,

Хочаш, каб Айчыну, як і крыж сьвяты,

Не трымалі ў брудзе, а ў душы – бы ў Храме,

У якім і сьлёзы, у якім і сьпеў.

І ня трэба нам чужынцаў, бо мы самі

Разьбяромся дома, дзе ў нас дом, дзе хлеў...

Мары пра каханьне, славу і свабоду,

І душа твая ўжо – болей не ў турме.

Плача сьвечка. Нехта сьмела, а ня ўпотай

За цябе паставіў. Вецер не задзьме...