За старым, закінутым млынам,  

Дзе зарослы заліў ракі,  

Скачуць жоравы на лугавіне –  

Танканогія шляхцюкі.  

У цыбатых усё ў парадку:  

Ежа ёсьць, прайшлі халады,  

Ім асіна пляскае ў ладкі  

На касе ля балотнай вады.  

Толькі я перапоўнены сумам.  

Зросься я з гэтай весьняй зямлёй  

Не птушыным сэрцам бяздумным,  

А трывожнай людской душой.  

Мне лягчэй бы стала, напэўна,  

Каб забыла мінулае ты,  

Каб страла мая ўпала гнеўная  

І ўваткнулася перад царэўнай  

У гарлачыка ліст залаты.  

Ты прыходзь, далёкая, любая,  

Ты разьвей усьмешкай тугу.  

Пакладзі мне далонь на губы.  

Не магу безь цябе. Не магу.