Ня трэба чужога, ня трэба чужога!

Ні грошай, ні мовы, ні Бога, –

Нічога ня трэба чужога!

Мужык беларускі – мужык,

Ён слухацца пана прывык.

Ён з панам разумным – разумны,

Ды толькі вось пан нешта сумны.

І царскія ўлады – ня рады,

Шпікі, як сабакі, ля хаты.

Якую ён школку трымае?

Няўжо ён законаў ня знае?

А пану шчэ сьніцца паўстаньне

І верыцца ў сьветлае раньне,

Ды толькі ня трэба чужога:

Ні праўды, ні волі, нічога,

Нічога ня трэба чужога!

...Вятры за вакном завываюць,

Сьнягамі агонь засыпаюць,

Дзе чуюцца крыкі і сьмех.

І сыплецца, сыплецца сьнег

На ліпу, на хату, на долю.

І сьвечка асьвечвае волю,

Якой не было і ці будзе.

За вокнамі мроі і людзі,

Надзеі, бяда, спадзяваньні

І белая, сумная пані,

Якая сустрэчы чакае,

Якая адна і сьвятая.

І ёй не патрэбна чужога

Ні сына, ні мовы, ні Бога,

Нічога чужога, нічога!