Стажар серабрысты пажар.  

На дрэвах бароды імхоў.  

Пaра з начных імшар  

Пужае цыбатых ласёў.  

Бягуць па балоце яны.  

Над імі праз шэры туман  

Зьзяе, як вока вайны,  

Чырвоны Альдэбаран.  

Сьлепне стомлены зрок,  

Сьцежка спускаецца ў лог,  

Вожык, як шэры клубок,  

Скруціўся ля самых ног.  

– Клубочак, вядзі, вядзі.  

– Гаспадар, дарогі няма.  

Трэба на сьцежках блудзіць  

І не зважаць на туман.  

Яліна над сьцежкай маёй –  

Не яліна, а баба-яга.  

Сава ў глушыні лясной  

Прарочыць: "Куга! Куга!"  

– Алёначка! Ого-го!  

Спаткай, за руку бяры.  

Выведзі Яна свайго  

Да цёплай хаты ў бары.  

Хоча ён бачыць агні,  

Карагоды між сьветлых лугоў,  

Хоча сьвятла, цеплыні,  

Хоча казаньня твайго.  

Лаўжы і карчоў крыжы.  

Туман, як прывід, як дым.  

Хтосьці па сьцежцы бяжыць,  

Сава лунае над ім.  

Вочы гараць нада мной,  

Не сава, а дзіва-зьмяя.  

– Бацюхны! Хто гэта? Вой!  

– Алёначка, гэта я.  

– Пойдзем хутчэй. Туман.  

Хату яшчэ прамінеш.  

Як ты даведаўся, Ян,  

Што завуць Алёнай мяне,  

Што аб'ездчыку я дачка,  

Што жыву між гэтых палян,  

Што добра мне тут чакаць,  

Калі прыйдзе прыгожы Ян?  

– Любая, я ж чараўнік,  

Знаўца зямлі і вады.  

Мне і куніца, і дзік  

Адкрылі свае сьляды.  

Ў дрымотнай глушы лясной  

Не ведаў я аднаго:  

Сьцежкі да хаты тваёй,  

Сьцежкі да сэрца твайго.

  

Дай мне тваю далонь.  

Не трэба стаяць, пайшлі.  

Вядзі на мірны агонь  

У змрочных лапах ялін.