Евангельле на мове роднай у руках

Трымаеш, як цагліну, што ў падмурак ляжа

Айчыны Храма, што ня збурыцца ў вяках

І беларусам, як ты жыў, раскажа.

І чуе сьвет, што роднае любіць – ня грэх,

Бо толькі роднае ня здрадзіць нам ніколі.

Зноў на Айчыну сыплецца, як попел, сьнег,

Ды не схаваюць да друкарні сьцежку ў полі

Ні сьнег, ні травы, што аднойчы аплятуць

І нашыя сьляды, і замкі, і магілы.

І ты да нас ідзеш, і за табой ідуць

Усе, каму наш родны край заўсёды мілы

І ў час завей, і ў час грымоты і дажджоў,

І ў здраднай цішыні, і ў час змаганьня,

Калі, нібы вада, ільецца наша кроў,

Што аніколі мёртваю вадой ня стане,

Бо гэта наша кроў і ў ёй агонь жыве,

Які нам сьцежкі да Айчыны асьвятляе,

Як – і крыжы, што на касьцёле і царкве.

Чужых крыжоў на Храмах нашых не бывае.

Евангельле на роднай мове мы ў руках

Трымаем, як цагліну, што ў падмурак ляжа

Айчыны Храма, што ня збурыцца ў вяках

І заўтра ўсім пра час, дзе мы жылі, раскажа.