Гусі-лебедзі ў лугах зялёных,  

Гладзяць крылы белыя блакіт.  

Сокал, прагнучы крыві салёнай,  

Рвецца у сакольніка з рукі.  

Ногі коней грэбуюць зямлёю.  

Ярасная сіла ў скакуне...  

Адбылося гэта ўсё са мною,  

Або гэта сон і яблынь сьнег.  

Але ў сьне не вып'еш столькі гора.  

Ведаю, што я званіў у шчыт,  

Я граміў татар пад Крутагор'ем,  

Я крышыў крыжацкія мячы.  

Кроў далі мне паплавы і пожні,  

Голас – бор дрымучы і чарот.  

Я з табою да крыві апошняй,  

Мужны мой, адвечны мой народ.  

Ты мне даў асеньнія сьвітаньні,  

Ты мне даў ружовы твар вясны,  

Падарыў мне цяжкае каханьне  

Да жанчыны з дальняй стараны.

Роднымі зрабі чужыя вочы,  

Шэрыя, як неба над табой,  

А пасьля пакліч, калі захочаш,  

За цябе на самы страшны бой.  

І калі ў твае глыбіні лягу, –  

Дай мне ціхі сьпеў тваіх бяроз  

За любоў, за веру, за адвагу  

Сьціплых песьняў, што табе прынёс.