...Вязуць карону, як ваду жывую,

Старому князю, у якога ёсьць

Усё і ўсё ў часіну залатую

Было, і быў ён сам бы ў горле косьць

Для крыжакоў, для Залатой Арды,

Якіх ён біў, зь якімі разам піў.

І падрасталі замкі, гарады,

І люд па-беларуску гаварыў,

Бо ён быў іхні князь, ён князь – вялікі.

Цяпер стары, нямоглы, і яму

З каронай хочацца сустрэць зіму.

Але ня чутны радасныя крыкі,

Што ўжо карону, як ваду жывую,

Паслы прывезьлі... Не сустрэць паслоў –

Іх польскія паны ў лясах пільнуюць,

Карону адбяруць, каб князь сышоў

У вечнасьць, як вада ў пясок зьнікае...