Я сумую па Радзіме,  

Па яе лугох і нівах,  

Па трыпутніку, што гладзіў  

Ногі зьбітыя мае,  

Па укропе на гародзе,  

Рэчках ціхіх і лянівых  

І па сопкай белай бульбе,  

Што на стол яна дае.  

Я сумую па Радзіме...  

Бачу ціхія паляны.  

Цёплы мёд яе маліны  

Адчуваю на губах.  

Ты – мая лясная казка  

У красе доўгачаканай,  

Ты – мая сьвятая песьня,  

Сьвет адзіны у вачах.  

Просты сьвет, дзе дрэмлюць хаты,  

Дзе раса на травах сьпее,  

Дзе у росных шатах чуцен  

Гівала пяшчотны сьвіст,  

Дзе наўсьцяж канавы мокрай  

Пышны курасьлеп жаўцее,  

І купае тлусты лопух  

У вадзе мясісты ліст.  

Мокры край. Дажджы і сонца.  

Вільгаць сонечнага лета.  

Жарабя бяжыць па лузе,  

Радасна задраўшы хвост.  

Цэлы век вісіць вясёлка  

Над краінай мокрай гэтай,  

І глядзяць спакойна коні  

На нябесны дзіўны мост.  

Я сумую па Радзіме,  

Як каханы па дзяўчыне,  

Я жадаю ўвесь прыпасьці  

Проста да яе рукі,  

Да грудзей – тугіх узгоркаў,  

Да вачэй – азёраў сініх,  

І замерці ў пацалунку  

На гадзіны і вякі.