...І калі сышоў сусьветны дым,

У якім наш божы край загінуў,

Пад крыжом драўляным і старым

Сын на могілках знайшоў Айчыну.

І была Айчына той травой,

Што ўзяла жыцьцё ад праху маці,

Што свой век жыла адна-адной

У старой, як сьвет грахоўны, хаце.

Ці ўздымаўся крыж да аблачын,

Ці аблокі нізка праплывалі,

Ды адчуў сябе вялікім Сын

У траве, што ворагі тапталі.

І ўскіпела, як агонь, трава

І крыжы старыя асьвяціла,

І ўзьляцела з могілак сава,

І раскрылася прад ім магіла,

Як Сусьвету чорнае вакно,

Празь якое Сын былое ўбачыў,

Дзе ён піў, як кроў бацькоў, віно

І, як прыхадзень, штодня сьвінячыў.

І калі сышоў былога дым

І ў нябыт магільны холад згінуў,

Пад крыжом драўляным і старым

Сын абняў, нібы свой крыж, Айчыну...