Зноўку восень прыйшла, як ваўчыца,

У краіну, дзе ты паміраеш,

Дзе ад вогнішча дым зноў клубіцца,

І за дымам да зор узьлятаеш

Ты душою збалелай і вольнай,

Нібы вецер, што сёньня самотны

Над вадою счарнелай і зольнай

Туманоў расьсьцілае палотны...

Зноўку восень табе, як ваўчыца,

Нібы лісьце зь бяроз, зьліжа раны,

Што на сэрцы тваім, і маліцца

Будзеш ты кожны вечар старанна

За краіну, дзе ты паміраеш,

Дзе ад вогнішча дым зноў клубіцца,

За якім ты да зор узьлятаеш,

І ляціць за табою ваўчыца,

Як лісьцё, як агонь, як былое,

Ад якога штодня ты ўцякаеш,

А яно, нібы шчасьце зямное,

Даганяе цябе, даганяе...