А за вакном счарнелыя галіны

Старой, як гэты сьвет, рабіны

Гайдаюцца на цёплых хвалях ветру.

Са стрэх прагнутых мокры сьнег спаўзае

І цішыню на шоргат разьдзірае,

Ныраючы спалохана ў паветра.

На падваконьніку вазон красуе,

І кветачка ягоная ратуе

Мяне ад распраклятай адзіноты.

А за вакном счарнелыя галіны,

І я цябе чакаць штодня павінны,

Нібы збавеньня ад зімы й самоты.