Шчасьце былое ўяўляю  

Дзяўчынкаю па вясьне.  

Загарэлая, кемная, злая,  

Дражніла яна мяне.  

Памятаю, год у шаснаццаць,  

Дурны ад каханьня і мук,  

Цераз плот я глядзеў на шчасьце,  

Рамантычны, цыбаты хлапчук.

А шчасьце гуляла ў садзе,  

Апранутае ў паркаль,  

Сабе і птушкам на радасьць,  

А мне на смутак і жаль.  

Разявіўшы рот, як варона,  

Гляджу я ў дзівосным сьне  

На шчасьце, што садам зялёным  

Ідзе бліжэй да мяне.

Уважна за мною сочыць,  

І соладка, як салавей,  

Просіць заплюшчыць вочы,  

І гладзіць па галаве.  

Раскошы цэлыя рэкі  

Ў сэрца маё плывуць,  

Моцна сьціскаю павекі,  

Чакаю... Нельга ўздыхнуць...  

А дзяўчына з вачыма блакітнымі  

Суседу, дурному, як бот,  

Адуванчык тыцнула спрытна  

Ў шырокі, як ступа, рот.