Ён ля вакна смакуе каву

І слухае замежны рок.

Дзяўчаты ходзяць, быццам павы,

І п’юць каньяк, нібыта сок.

Кароткія, як ноч, спадніцы

Букетамі сьпякотных ног

Яго чаруюць. Дым клубіцца

Ад цыгарэт, і ён, як Бог,

Глядзіць на ўсіх, хаця ў кішэні

Няма й ламанага граша.

Якія вабныя калені,

Ажно заходзіцца душа.

У джынсах цёртых кавалеры

Бяруць за таліі дзяўчат,

Вядуць, вясёлыя, за дзьверы

І не вяртаюцца назад.

А ён сядзіць, смакуе каву,

Як вусны прыгажунь начных.

І марыць, як заўжды, пра славу,

І праклінае сьвет услых.

Дакурыць ціха цыгарэту

І цяжка, стомлена ўздыхне:

– Ізноў адзін дамоў паеду...

І д’ябла ўбачыць у вакне.