Лісьце алае засыпае роў,  

Пушчу чорную апавіў туман,  

Атачон з усіх чатырох бакоў  

Золкай восеньню мой лясны будан.  

Стогнуць пад дажджом старчакі альхі,  

І ў будан з дрыгвы плыве золь-зіма, –  

Ў ім карэньні – столь, ложак – ліст сухі,  

Ні агню няма, ні сьвятла няма.

Ад усіх я ўцёк, ад усіх я зьбег,  

Буйным воласам да калень зарос.  

Годы стаялі, быццам белы сьнег.  

Горы панскіх цел мой Дняпро панёс.  

Нішчу я паноў, замкі іх палю,  

Я ламаю іх векавы бізун,  

Помшчу за маю бедную зямлю,  

За яе жальбу, за яе сьлязу,  

За тваю красу, за маю любоў,  

Што ў пакоях іх кветкай адцьвіла...  

Дзікі вецер гне раць сівых дубоў.  

Ночка нас з нажом, як братоў, зьвяла...  

Я стаю, як корч, ў воўчай скуры ўвесь,  

Зьліўся з дрэвамі і гляджу на шлях,  

Цёмны я увесь, цёмны голы лес,  

Толькі два агні сьвецяцца ў вачах.  

Конскі тупат... Там... Бегма ў гушчыню...  

Затрашчаць у ноч пад нагой лаўжы.  

Зь дзікім сьвістам я коні супыню,  

І сьпячэцца пан на маім нажы.  

Ранкам на абрыў выцягну яго  

І скажу рацэ, што бушуе тут:  

«Ты прымі, Дняпро, ворага майго,  

Змый з маёй зямлі гэты панскі бруд».

Лісьце алае засыпае роў.  

Пушчу чорную апавіў туман,  

Атачон з усіх чатырох бакоў  

Золкай восеньню мой лясны будан.