Пра рыцарства, пра Прусію забыцца!

Тут іншы сьвет, тут іншае жыцьцё.

Ляціць пад ногі, як агонь, лісьцё,

Сьмяецца маладзён, і плача рыцар

Па тым, што ўжо ня вернецца ніколі

Да родных ніў, да роднае красы,

Дзе цэлы сьвет у кропельцы расы,

Дзе камяні, як чарапы на полі

Чужынцаў тых, сярод якіх ты сёньня

Жывеш і будзеш верна ім служыць,

І будзеш век для іх усё ж чужым,

Як для цябе наўкол лясы і гоні

Чужыя і самотныя, як рыцар,

Які ў табе жыве і будзе жыць.

І сын твой да цябе праз луг бяжыць,

Дзе сьвет у кропельцы расы іскрыцца,

Дзе камяні, як чарапы на полі

Чужынцаў і тваіх былых братоў,

Якія не вярнуліся дамоў,

Як ты дамоў ня вернесься ніколі,

Бо тут твой сьвет, бо тут твая краіна,

Самотная і вольная, як ты.

І ты глядзіш спакойна ў вочы сына,

А я ў твае гляджуся праз гады...