Сьцішэла ўсё наўкол, нібы памёрла,

І сонца, як разрэзанае горла,

Афарбавала чырваньню азёры,

Дзе рыба засьвяцілася, як зоры,

Што ноччу падалі, нібыта росы

З высокай беларускае бярозы...

Заціхла ўсё і зноўку ажыло,

І сонца, нібы ружа, зацьвіло

І асьвяціла возера глыбіні,

Дзе рыба, як пралітае сьвятло,

Плыве і ў адзіноце соннай стыне...

Яны на сонца раньняе глядзелі

І гэты сьвет па-свойму разумелі,

Дзе цішыня, нібыта ўсё памёрла,

І сонца, як разрэзанае горла...

І сонца, нібы ружа, зацьвітала...

І вой маўчаў, і панначка маўчала.