Пад вербамі, што нахіляюць  

У цемры над вірамі стан,  

Над ціхаю вадой палае  

Маленькі залаты вулкан.  

Смальлё ў жароўні сыпле іскры,  

І ціхай рэчкі глыбіня  

Сьвятлом няпэўным, алым, чыстым  

Праніклася амаль да дна.  

Ноч пахне радасна і смутна  

Вярбовай горкаю карой,  

І нос чаўна плыве нячутна  

Над змрочным лесам пад вадой.  

І ў гэтым лесе, дзіўным, сінім,  

Стаяць забіўшыся углыб,  

Шырокія тугія сьпіны  

Заснуўшых пад вадою рыб.  

Трапечуць багавіньня струны,  

Рыб клоніць бурштыновы сон...  

Замры, падобны да Нептуна,  

Трызубец сьціснуўшы ў далонь!  

Бліжэй! Бліжэй! Як сьлёзы цёплыя,  

Ад жаркіх водбліскаў сьвятла  

Чырвоныя падвескі кропляў  

Нячутна падаюць зь вясла.  

Адзін удар трызубай снасьці,  

І ў ходзе казачных падзей  

Жывое, трапяткое шчасьце  

Само ў далоні упадзе.