Бы сарваўся вар'ят утрапёны і злосны:  

Прах старых гарадоў дасягае нябёс,  

Зь дзіркай у чэрапе гінуць дваццатыя вёсны,  

Плывуць горкія рэкі жаночых сьлёз.  

І над морам, як над жаралом вулкана,  

Вырастае грыб і калечыць людзей,  

І кунгасы мёртвыя плывуць акіянам  

З поўным грузам разьбітых людскіх надзей.  

Наша маці-зямля, дарагая і сьветлая,  

З дымам фабрык, зь дзяцьмі і з мудрасьцю слоў  

Можа стаць назаўсёды, навекі праз гэта  

Проста чорнай труною для ўласных сыноў.  

Мог бы ты дараваць нам жыцьцё і квітненьне,  

Мог бы шчасьцем навек увянчаць народ.  

Хто ж зрабіў зь цябе сродак зла і зьнішчэньня,  

О грымучы, бязьлітасны кат-вадарод!  

Скарпіёны, што бачаць кальцо агнявое  

І кусаюць людзей, а потым сябе:  

«Здохні! Згінь, чалавек! Хай сонца сьвятое  

Не цалуе, ня лашчыць, ня грэе цябе!»

Ўсім даўно астабрыдла стаяць над абрывам.  

Што ж хаваеце, людзі, думкі свае?!  

О, калі ж яны прыйдуць, гады алівы,  

Што галінамі шар зямны абаўе?  

Гэта ж проста, як рэпа: магутнай сілай,  

Што дае чалавечай руцэ вадарод,  

Растапіць навекі зямны халадзільнік,  

Безнадзейнай Грэнляндыі мёртвы лёд.

І растаў бы ён, і цёплыя плыні  

Спарадзілі б дажджы над сьветам усім,  

І прыйшло б да нас мора, сіняе-сіняе,  

Зь цеплынёю, з прыбоем, зь пяском залатым.  

Над усёю зямлёю трапічныя зоры,  

Адбіваюцца пальмы ў цёплай вадзе.  

(Я, напрыклад, ніколі ня бачыў мора,  

Як мільёны іншых звычайных людзей.)  

У паэтаў дрэнных шпурлялі б бананамі,  

(Эстэтычней, ніж яек пратухлых пах),  

І расьлі б у Воршы маёй мангустаны  

І альясы ў туманных лясных Лядaх.  

І ад погані чыстая наша планэта  

Стала б вольнай, прыгожай, шчасьлівай навек,  

Стала б лепшым брыльянтам кароны сусьвету,  

Цёплым раем, якога чакаў чалавек.