Размаўляю са светам

мовай фарбаў і ліній,

далікатных і тонкіх,

як дзівосная мроя,

як празрыстая ява,

што праз дождж пранікае,

светлы "Дождж над кляштарам..."

   Не знаходжу на свеце

я праз безліч сустрэчаў

тых, хто здольны развеяць

недавер, боль, тугу.

І табе, мая зорка,

дзе прытулак сустрэну,

шлю цяпло свайго сэрца,

шлю пяшчоту сваю.