Я так годна ішла паўз жыццё,

паўз людзей з іх штодзённым стараннем.

Ды спыніцца прыйшла пара:

я прайшла паўз цябе, паўз каханне.

Аглянулася: сцішаны раны

і залатаны дбайна рубцы.

Да Каложы прыйшла пакланіцца,

памаліцца на схіле бяды...

І Цябе, і мяне - палавіна...

І Цябе не ўратавалі

каляровыя крыжы.

Ты ўпала на калені,

на мяжы

Твайго знікнення

працягнуў Анёл руку.

У раку,

шалёны Нёман,

у вірлівае прадонне,

град каменняў мёртвых рухнуў...

І Цябе, і мяне - палавіна...

А другую панесла вірам

брудна - шэрая плынь вады.

Але ў сэрцы тваім застанемя

мы з Каложаю цэлым адным?..