А пасьля цябе

застанецца Слова,

якое і так было са мною,

якое агучвала тваю прысутнасьць

у радках, што беглі

ад тваёй сутнасьці

да адсутнасьці

на суд вачэй,

у сад начэй,

на крык мой першы,

што Прыпяць чула

і ў сьвет панесла

празрыста-сьветлая –

было трынаццаць гадоў да цэзію...

І крык жыцьця той

заўсёды ў Слове

да ўсіх данесеным

і непрамоўленым...