Злавілася сонца у сеці,

у сеці, сатканыя з хмар...

Каб крылы саколія мець мне

ды дзесь па-над хмары ўзьляцець мне

у сонца нясьцерпны пажар!

Хай вочы мае занявідзяць,

хай змоўкне навекі мой сьпеў,

хай людзі мяне зьненавідзяць, –

а дух мой да сонца ўзьляцеў!