У мяккай бялізьне ложку,

У подыху сонечных сноў.

Пад сьпевы з душы паціфона,

Гулялі мы жарсна ў любоў.

Кроў лётала ў жылах імкліва,

Вы шыю краналі маю.

Вуснамі цёпла і міла,

Казалі саромна: "люблю".

А потым клыкі і атрута,

Сьмерці няшчаснай душы.

І з гукаў было толькі чутна,

Як кроў выпампоўвалі Вы.

Я сілы губляў і прытомнасьць,

Я зноў і зноў паміраў.

А зараз жадаю адпомсьціць,

За тое, кім у рэшце рэшт стаў.

Сьвятая вада дапаможа,

А потым я выйду ў дзень.

Я зьнікну, бо быць так не можна...