Сьня*ынка

падае на кры*,

і кры*

кры*уе неба крыкам:

– *ывінка сьне*ная, навошта

табе *ытло *алобы гэтай.

Ты * там

кру*ылася, *ыла!.. А тут?!.

– Я незале*насьці *адала

ад вышыні

і ад *ыцьця...

А тут –

памі*.