Вострыя стрэлы і дзіда ў руцэ,

Я першы, я лепшы, я самы вапшэ!

У граўстве, у княстве, у лесе зімой,

Гвалтую сабою вакольны спакой.

Я ціха хаджу па абшарах лясных,

Чакаю, кахаю, баюся адных,

Пачуцьцяў і чутак пра тое, як ты,

У вёсачцы хлопцаў заводзіш у кусты.

Не ведаю нават, што дзейсьніць, рабіць,

Прыдзецца напэўна ўсіх перабіць.

Дзяцей, юнакоў, мужыкоў і дзядоў,

Спакойным, каб ноччу вяртацца дамоў.

Я ж лепшы, я першы, я самы такі,

Па кім запяшчаць нават у лесе сьнягі.

Няўжо, мая дама, ты хочаш яшчэ,

Болей за тога, хто проста вапшэ?