Ноч... Поўня...

Заходжу

ў чорную бездань ценю

адзінокага дуба на полі.

А цень ад маёй адзіноты

яшчэ чарнейшы.

Вецер гоніць яго да краю –

раю травы,

не зялёнай,

але болей свабоднай ад цемры.

Зрываюся... Зрываю

травінку сьвятла...

Ноч... Дзьве поўні маіх вачэй

зь нябеснай

ствараюць трохкутнік,

востракутовы,

вострапакутны...

Заўтра ня будзе поўні –

помні

аб сьмерці.

Жолуд падае клічнікам,

кліча яго зямля

да жыцьця...

Дажыць бы,

калі цень ад яго

стане большы, чым мой,

і ўспомніць, як падаў,

і помніць аб сьмерці,

і яе перажыць...

І помніць ужо

аб жыцьці...