Хто скача ўначы праз пасмы ймглы?

То ймчыцца бацька, зь ім сын малы.

Малога моцна стары дзяржыць,

Дзіця палае, дзіця дрыжыць.

– «Сынок, чаго ты галоўку схіліў?»

– «Глянь, тата, вунь – лясун у гальлі

Ў вянку з ігліцаў і з барадой»...

– «То ймгла бруіцца над вадой.»

– «Хадзі, дзіця, ідзі за мной,

Так слаўна ў лесе гуляць вясной.

Ірдзяцца краскі жывыя агнём,

Жар сьпелых ягад мігціць між пнёў»...

– «Ой, тата, тата, ці чуў, што ён

Цяпер шапоча мне з-за сасон?»

– «Ну, ціха, ціха, сынок, – шасьціць

Павевам ветру ў сухім трысьці...»

– «Ці хочаш, любы, быць у мяне?

Мае дочкі чакаюць цябе ў лагчыне,

Мае дочкі там ночны вядуць карагод,

Яны закалышуць малога майго...»

– «Ой, татачка, тата, ц бачыш і ты

Дачок лясуновых у сьцені густым?»

– «Ня бойся, сынок мой, кажу табе я –

То-ж шэрыя вербы над плёсам стаяць».

– «Кахаю цябе, да спадобы ты мне,

І будзеш маім ты, ці хочаш, ці не!»

– «Ой тата, ён хоча здагнаць нас, злавіць,

Ён сьціснуў за шыю! Ой, тата, баліць!»

Устрывожаны бацька імчыць, як віхор,

Калышацца, стогне ўзварушаны бор...

Ўжо блізка... Вось хата... ўжо ён даскакаў...

Ў руках ягоных хлапец сканаў...