Людзі мілыя, радзімыя, прыгожыя,

Падайце беднаму, я трэці дзень не еў.

Я раб, я валацуга Божая,

Я той, хто літасцю ніколі не хварэў.

Падайце людзячкі, падайце праваслаўныя,

Падайце, заклінаю вас Хрыстом.

Ці то мне з фінкаю сваю самапальную,

Ісьці за міласьцю ў ваш багаты дом?

Вы не глядзіце на мяне, як на агіднага,

І зь лютай злобаю не лайце вы мяне.

Я брат ваш у Хрысьце, няўжо ня мілы вам?

А фінка мілая? Ці лепей безь яе?

Я тут ляжу пад сьветлым зводам храма,

Малю вас: памажыце трошкі чым.

Ці рублікам, ці іншаю спагадай,

Ці вінчыкам, ці хлебушкам старым.

Я ціхім буду, буду незаўважным,

А толькі пачастуйце ежай, Бог

Вам не даруе чэрстваць і нахабства,

Бо нават я то дараваць не змог!