Нешта самотнае чутна,

Атрута ў шклянцы. Рука

Трымае відэліц. А скудку?

Памёр! Як заўсёды дарма!

Ранешні дождж сарамлівы.

Кроплі на зрэнках. Мой твар:

Белы, прыгожы, маўклівы.

Як сьнег. Як палёт. Як пажар.

Спазьніўся на лёс, вырашэньні.

Па часе, па дзеях, па снах.

Жыцьцё без надзеі, безь веры,

Ня трэба! Не варта! Дарма!

Стаміўся. Я жыў ганарліва.

Не кожны так можа пажыць!

Прашу неадкладна, рупліва!

Я сам, і не трэба нікога вініць!