Як жа я люблю свае кусты!

У кустах мне добра і прыемна.

У кустах і я, і ён, і ты,

У кустах мы моцненькая хеўра.

Я люблю глядзець на неба з-за кустоў,

І на сонца, і на месяц неўміручы.

Не хачу ні ў горад, ні дамоў,

Там амап, міліцыя, асфальт ванючы.

Я бы выпіў для суцешаньня душы,

Толькі ж выпью - забяруць напэўна.

Лепш кустоў выключна камышы,

Камышы ня куст, затое сена.

Мне ня трэба дзеці, жонка, сват,

Сам сабе татарын, госьць і злодзей.

Дык спачувайце мне, палонныя з-за крат,

Вы і за кратамі жывеце ў свабодзе.

А я прыгнечаны, мне кепска тут сядзець,

Сьлязьмі пакутую і плачу кожны ранак.

У вас і дзеткі, сем'і, сэнс жыцьця:

Насіць у Акрэсьціна салаты на сьняданак.

А я застрэлюся, ці патаплюся ўсё ж,

Заб'е мяне сумленьне цёмнай ноччу.

Бывайце мілыя, я тожа патрыёт,

Я тожа беларус, я тожа хочу!